Leita | Ítarleit | Titlar |
Bók

Lovsamling for Island


Höfundur:
Ísland

Útgefandi:
Höst, 1853

á leitum.is Textaleit

21 bindi




856 blaðsíður




Skrár
PDF (346,6 KB)
JPG (305,8 KB)
TXT (2,0 KB)

PDF í einni heild (31,3 MB)

Deila

IA Þetta bindi á Internet Archive





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


Den ynghe Kbistenret. 13
heldr búi sínu; en ef hann' breg&r búi eor selr or búi, 1275.
þá skal hann þat tíunda.
Bændr allir skulu tíund gera, þeir sem þíngfarar-
kaupi eigu at gegna, af fé sínu skuldlausu. Eigi skal
ómógum fé ætla, þó at hann eigi fram at færa. En þótt
hann hafi minna fé, ef hann á "x aura skuldlausa, þá
skal hann tíund af gera, hvárt sem hann er gri&ma&r eor
bóndi, nema hann eigi ómaga þann, sem hann veror á
verkum síuum fram at færa.
Rí'tt er, at fátækir menn allir þiggi tíund, þeir sem
eigi gera.
Svá skulu lionur tíunda fé sitt sem karlar.
Samkvámur skulu meun eiga um haust írepp hverjum,
eigi fyr en iiij vikur eru til vetrar, at skipta u'undnm.
Skipt skal tíundum drottinsdag hinn fyrsta í vetri. Fimm
menn skal talia til í repp hverjurn at skipta tíundum ok
matgjöfum me& fálsekum mönnum. ok sjá ei&a at mönnum,
þá sem bezt þikkja til fallnir, hvárt sem eru bændr eor
gri&menn. Skyldr er hverr ma&r til þcirrar samkvámu at
fara, sásem tíund á at gera, e&r fá annau mann fyrirsik,
þann er lögskilum haldi upp fyrir haun ok handsöl sé at
þiggjandi; en cf hann kemr eigi sjálfr fyrir mi&jan dag
forfallalaust, ok enginn af hans heiidi, þá er hánn sekr
«m þat þrim aurum, ok skal hanu þó þá tíuud gjalda,
sem skipt \er&r á höud honum. þnr skal telja fé manna,
hversu mikit hverr á í laudi ok lausum eyri, þat sem at
fardögum var skuldlaust. Sjálfr skal hverr telja sitt fé,
ok láta vir&a tvá skilríka bændr, e&r fleiri; en á sam-
kvámu skal hann taka í hönd ser gu&spjallabók^ e&r kross
víg&an, ok nefna vátta tvá e&r fleiri •. «í þat vælti, at ek
vinn ei& at bók, ok segi ek þat gu&i, at ek á svá fé
sem nú hefir ek tait, e&r tninna». -- En sá er eigi vill
ei& vmna at fé sínu, þá er hanu er réttlega beiddr, þá
ver&r hann sekr um þat þrim mörkum; en sá sem sver
fjór&úngi minna eu sé, þá sekist hann tólf mörkum, ok
skal hann þó svá mikla tíund gera, sem samkvámumenn
skipta á hendr honura ei&Iaust. — Ef fé manns þverr