Soulages, sem jaínvel einginn listamaður annar getur leikið eftir, þá sögðu þeir: Þetta gæti ég líka ef ég væri nógu heimskur og hefði nógu stóran busta. Þó voru þeir furðu margir bæði í hópi listamanna og listskoðara sem mátu myndskiipun Svavars Guðnasonar að verðleikum þegar á fyrstu sýningu hans hér 1945. Þeir fundu að takmark hennar var ekki eftirlíkíng náttúrunnar, heldur reikníngsskil við náttúruna þar sem hinn ytri veruleiki er brotinn undir vafd hugarins og hvert far pentskúfsins hlítir hnitmiðaðri takmörkun samfara meinlætafullum aga jafnt í viðtöku áhrifa sem í því að tjá sig. Það var ekki útí bláinn sem gagnrýnendur Kaupmannahafnarblaðanna um daginn lýstu listsköpun Svavars Guðnasonar sem ástríðufullu fagnaðarópi lífsins bundnu miskunnarlausum sjálfsaga í forminu. Að þú skulir geta heingt upjo annan eins ófögnuð, sagði úng stúlka haust- ið eftir að Svavar kom í iandið, og átti við eina af myndum hans sem hús- bóndinn í húsinu hafði eignast: ég varast að iíta uppá þennan vegg þegar •ég geing um herbergið! Um vorið sagði hún: ég veit ekki fyr en ég er farin að standa kyr og horfa í ieiðsiu á þessa mynd eftir hann Svavar þegar ég geing um herbergið. Svei ntér ef ég er ekki orðin leið á hinum myndununn Mörgum góðum mönnum gekk illa að skilja hvernig því veik við að þessi fistamaður sem var nýkominn heim, og varla nokkur hér hafði áður heyrt nefndan, skyldi í æ ríkari mæii leggja undir sig listasmekk þjóðarinnar þegar fram iiðu stundir, og meira að segja snúa ýmsum öðrum listamönnum til fylgis við hið breytta sjónarmið. Var þetta nema enn einn ótalmargra úngra manna sem farið höfðu utan til að verða listamenn, en einginn heyrt. að nokkru getið fyr en þeir konm vegalausir aftur? Við vitum líklega best hér sjálfir, hverjir af okkar mönnum eru frægir, að minsta kosti í Danmörku, mátti heyra góða menn segja sem rök fyrir því að óþarft væri að taka ofmikið rnark á manni einsog Svavari Guðnasyni. Annað munu þeir fáu fandar hafa hugsað sem áttu þess kost á dögun- um að vera viðstaddir hina fjölsóttu og hátíðiegu upplúkníngu í salarkynnum hjá Kunstforeningen i Köbenhavn, Gammef Strand 48, þar sem þessi aldna virðulega stofnun hafði boðið Svavari Guðnasyni að halda sýningu. Þar voru þær myndir saman safnaðar sem nú eru til sýnis hér í Listasafni ríkisins að boði Menntamálaráðs. Það var fróðlegt að heyra listfræðínga Kaujamanna- hafnar ræða þessar myndir þar á staðnum, ekki síður en fesa fángar og ítar- legar greinar þeirra um list hans í þeim dáikum blaðanna þar sem vant er að ræða menníngarafrek af sérstakri viðhöfn. Þar gat maður meðai annars fræðst um að Svavar Guðnason væri gamalkunnur baráttumaður hins nýa mál- verks sem var að ryðja sér tii rúms í Danmörku fyrir aidarfjórðúngi, sýníngar- félagi, vopnabróðir og jafnoki listamanna sem nú eru einna eítirsóttastir og dýrast metnir meðai danskra listamanna, svosem Asger Jorn, Heerup, Egii Jacobsen, Henning Pedersen, Else Alfelt. Nú eftir að þessi tegund listsköpun- ar er orðin sigursæl um heiminn bauð Kunstforeningen þennan íslendíng vel-

(1) Kápa
(2) Kápa
(3) Blaðsíða [1]
(4) Blaðsíða [2]
(5) Blaðsíða [3]
(6) Blaðsíða [4]
(7) Blaðsíða [5]
(8) Blaðsíða [6]
(9) Blaðsíða [7]
(10) Blaðsíða [8]
(11) Blaðsíða [9]
(12) Blaðsíða [10]
(13) Blaðsíða [11]
(14) Blaðsíða [12]
(15) Blaðsíða [13]
(16) Blaðsíða [14]
(17) Blaðsíða [15]
(18) Blaðsíða [16]
(19) Kápa
(20) Kápa
(21) Kvarði
(22) Litaspjald