Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (171,2 KB)
HQ PDF (412,6 KB)
JPG (355,8 KB)
TXT (2,3 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


111
undirspils; þar f'rá eru auðvitað undantekin tvísöngslögin, svo
og lög, sein í gömlum handritum eru með þremur eða fjórum
röddum.
Flest þau lög, sem í handritum finnast og þaðan eru
tekin upp i saf'n þetta, liaf'a annaðhvort ekkert. tónflutnings-
merki eða þá einungis |? fyrir h, með öðriun orðum eru annað-
hvort í F-dúr eða C-dúr eða venjulegast i einhverri í'ornri
kirkjutóntegund. 'f'il snmrœmis og til glöggvunar við saman-
hurð laga hef jeg haldið þessari reglu einnig að þvi er snertir
meiri hluta þeirra laga, er jeg hef nóterað og fengið nóteruð
upp eptir minni f'ólks, svo að þar er í flestum tilf'ellum annað-
livort þ fyrir h eða ekkert tónflutningsmerki. Vilji einhver faka
eiUhvert af lögunum iil notkunav annaðhvort til söngs eða hljóð-
færasláttar, getur liann sett Iagið i hverja þá tóntegund, sem
honum þóknast.
Öll þau lög, sein eru tekin úr handritum upp í sai'n þetta,
eru í handritunum skrifuð með l'ornum nótnamerkjum f'rá mið-
ölduuum, og eru bæði nóturnar, strengjafjöldi og lyktar öðru-
vísi en nú á sjer stað. Öll þessi lftg, sem þar eru með hhmi
f'ornu nótnasetning, koina hjer fyrir sjónir með nótnagildum
þessara tima; haf'a nijer meiri inenn, eins og dr. Hammerich o.
fl., gefið út nótur úr göinluin íslen/kum skimihaudritum á
þeniiau hátt og ekki verið fimdið að. Lagið á heldur rkki að
þurfa að hreytast hið miniista við það, þótt skipt sje um mynd
nótiianna eins og niálsgieiiiin er hin sama, hvort sem hún er
prentuð eða skrifuð og hvort sem hún ev skrifuð með snarhOnd
eða settletri. Jeg tek þetta hjer frain, af því lierra Björn
Kristjánsson i Reykjavik, er var einn þeirra þriggja manna, sem
Bókinenntafjelagið kaus til þess að segja álit sitt uin safn þetta,
telur það „galla á nótuuuin" i verki þessu (þ. e. þeim lögum.
sem lekin eru úr handritum), „að þær eru ekki látnar halda
sjer i sinni upphaflegu niynd, svo að hver vísindainaður gæti
rannsakað þier og þýtt epfir eigin skoðun og þekkingu". Hann
hefði sjálfsagt helzt óskað að ðll handrit vor. sem nótur eru i,
hefði orðið „l'otolilhograferiið" og komið frani i safninu í þeirri
mynd. Þess hefði jeg lika helzt óskað og sjálfsagt allir þeir,
sem þessum fræðiun unn.i. En — hvað hefði slikt kostað?
Eptir því, live tregl hel'ur gengið að koma sai'ni þessu á prent,
einmitt vegna þess, hve prentunarkostnaðurinn er mikill, þá