Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (165,3 KB)
HQ PDF (412,2 KB)
JPG (366,2 KB)
TXT (2,4 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


eru öll Passiusálnialögin út af fyrir sig. Pá er tvisöng-
urinn eiimig að nokkru leyti út af fyrir sig, bæði ritgjörð um
hann og þau tvirödduð tvisöngslög, er jeg gat náð í, en tví-
söngurinn er án efa Iiinn merkilegasli og þjóðlegasti þáttur i
öllutn vorum þjóðsöng frá upphafi til enda.
Þessi skipting eða flokkun gefur að eins lauslegt yfirlit, en
kemur ekki að neinu haldi, þá er finna skal eilthvert lag i bók-
inni, sem ekki er heldur að búast við; en úr því á registrið
að bæta, svo gott og fullkomið registur sem unnt er, eptir upp-
höfum textans undir hverju lagi.
Jeg minntist á það lítið eitt áður, að ekki hefði gengið
alveg tregðulaust að koma hók þessari á prent og skal hjer
vikið nákvœmar að þeiiri hlið málsins.
Alþingistíðindin 1903 hera það með sjer, hver afdrif urðu
þeirrar umsóknar, er jeg sendi þinginu um 1000 króna styrk
til þess að Ijúka við starf mitt á bókasöfnunum ytra, einkuin
á Árnasafni, í þarfir þjóðlagasafnsins; þau bera það með sjer,
að uinsókn þessi átti þar formælendur inarga og góða en að
ems einn andmælanda svo talið verði, Björu kaupmann Krist-
jánsson, sein barðist á móti því, meira af vilja en mætti, að
þessi styrkur yrði veittur; og þau bera það einnig með sjer, að
styrkveiting þessi var samþykkt á fjárlaga frumvarpinu i sam-
eiimðu þingi með 28 atkv. gegn 2, og tek jeg þetta fram til
þess að sýna, hve lítinu byr andmælin fengu.
Þá er jeg fór frá Kaupmanuahöfn vorið 1904 afhenti jeg
stjórnarnefnd Kaupmannahafnardeildar Bókinenntafjelagsins hand-
rit mitt albúið til prentunar, og gaf stjórnarnefndin mjer góðar
vonir um það, að deildin mundi takast á hendur að gefa safnið
út hið fyrsta, en aðalfundur var þá enn ekki haldinn. Á aðal-
fundi deildarinnar síðar hið sama vor fór þetta allt á annan
veg; pólitíkin „komst inn í spilið", stjórnendum var hrundið af
stóli og ný stjórn sett á laggirnar; en þjóðlagahandritinu var
ekki gert svo hátt undir höfði að sett væri nefnd til þess að
dæma um það, heldur visaði fundurinn því frá sjer og sendi
það síðan heim til Reykjavíktirdeildariiinar. En áður en það
færi alfarið heim til Reykjavíkur tókst mjer að fá söngsögu-
fræðing dr. Angul Hanimerich i Kmhöfn til þess að yfirfara
handritið og láta uppi álit sitt á þvi. Þetta álit hans varð svo
handritinu samferða heim til Reykjavíkur og er það svo hljóðandi: