Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (153,1 KB)
HQ PDF (385,8 KB)
JPG (340,7 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


„Efter Anmodning af Pastor B. Torsteinsson harjég gjen-
nemgaaet hans Manuskript over islandske Folkesange og
gamle Sange, særlig den dertil herende Melodisamling.
Det er mig en Glæde at udtale, at jeg linder dette Ar-
)>ejde særdeles værdifnldt. Med stor Samlerflid er det lykke-
des ham at skafi'e et ligesaa righoldigt som hetydningsf'uldt
Materiale til Veje til Belysning ai' Tonekunstens Stilling paa
Island i Fortid og Nutid.
Paa Grund at' Islands Iiele kulturelle Stilling vil dette
Materiale tillige hlive aí' ikke ringe Værdi f'or den inusik-
historiske Forskning i det hele taget.
Jeg tager derf'or ikke i Betænkning ineget at anhet'ale
del til Udgivelse i Trykken, især paa et af' de store Kultur-
sprog, hvorved det kunde komme Videuskaheu til Gode."
Urn sama Jeyti skrifaði hann einnig injer þessu máli við-
vikjandi; úr því brjefi ætla jeg að eins að til f'æra þessi orð:
„Tak for Deres Værk om de islandske Sange; det er et
stort og hetydeligt Arhejde, og det har interesseret niig me-
get at Jære det at kjende. Jeg anser det for givet, at det
maa udgives i Trykken. Jeg mener, at Deres store Samler-
fiid og den Dygtighed, De samtidig har vist i Behandh'ngen,
ikke maa gaa til Spilde. Og jeg synes, det er en stolt Tiug,
at Island ogsaa i musikalsk Henseende viser sig at være et
Skatkammer i langt hojere Grad, eud man paa Forliaand
skulde tro det muligt."
Beykjavikurdeildin kaus þriggja iiianna nel'nd til þess að
rannsaka handritið og gjora tillögur uin útgáf'u þess, og var
það merkilega óheppileg ráðstöfuo, að jeg ekki segi meira, að
kjósa í þá net'nd einmitl þann ínaniiiiin, sem einn haf'ði opin-
herlega látið í ljósi, að hanii væri andstæður þessu máli. Nefnd-
armennirnir gátu, eins og i'yrirf'ram var auðvitað, ekki orðið á
eitt sáttir. Meiri hluti nefndarinnar, þeir sira Jón Helgason
prestaskólakennari og Jón Jónsson sagnfræðingur rannsökuðu
liandritið rækilega og segja þeir í álitsskjali sínu að handritið
„hiifi mikinn og marghreyttan fróðleik að geyma og hann
jafnframt svo einkennilega þjóðlegan að mörgu leyti, að við
hljótum að telja það m.jög æskilegt að þjóðlögum þessum