Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (158,1 KB)
HQ PDF (397,7 KB)
JPG (355,3 KB)
TXT (2,3 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


og get jeg ómögulega gert að því, að jeg er stjórn Reykjavíkur-
deildarinnar ekki neitt ákaflega þakklátur fyrir framkomu henn-
ar og tillögur í þessu máli.
Þá verð jeg, þótt leiðinlegt sje, að minnast á eitt lítið
atvik. Þegar handrit mitt var alhúið til prentunar var það í 9
pökkum, og í síðasla og 9. pakkanum voru öll rímnalögin og
ritgjörð um ríuinakveðskap vorn. En eiuhvern tíma á tíma-
bilinu frá þvi jeg afhenti stjórn Kaupmannahafnardeildarinnar
handritið i apríl 1904 og þangað til stjórn Reykjavíkurdeildar-
iunar sendi mjer handritið aptur (til yfirlesturs eptir ósk minni)
liaustið 1905, glataðist þessi síðasti og 9. pakki með öllu úr
handritinu og kom liann ekki fyrir, hvernig sem um hann var
spurt og eptir honum var grennslazt, og auðvitað vildi enginn
kannast við að hafa týnt honum. Til allrar hamingju hafði jeg
eptirrit af fiestum rimnalögunum og ineiri partí ritgerðariunar
iim i'ímnakveðskapinn, og tók jeg því til að skrifa allt þetta
upp að nýju. Svo var það löngu seinna, eptir að byrjað var
á prentun hókarinnar, að hinn glataði rimnapakki kom til skila:
liafði hann þá fundizl — að því er sagt var — inni í skáp á
lestrarsal landsbókasafnsins.
„Allt er gott þegar endirinn er góður", og svo er með út-
gáfu bókar þessarar. Að lokum er hún komin út og vel gefin
út, á kostnað Carlsbergssjóðsins í Kaiipmaniiahöfn. Er jeg
stjórii þessa sjóðs mjog þakklátur baíði fyrir þann styrk,
sem húii hefur veitt mjer til rannsóknar þessa máls 1901—
1904, svo og sjerstaklega fyrir útgáfu bókarinnar og það, hve
annt hún hefur látið sjer um, að útgáfan yrði í alla staði vel
af hendi leyst.
Síðari partur þjóðlagasafns þessa ber það ótvíræðlega með
sjer, að margir hafa veitt mjer mikla bjálp við söfnun laganna;
þar sjest það einnig, hverjir það eru og hverjir hafa þar gengið
bezt i'ram; öllum þessum niönmim er jeg mjög þakklátur fyrir
hina veittu bjálp og sýnir salhið þegjandí, hversu mikið það á
þeim að þakka; var það næstum furða, að sumir þessara manna
skyldu ekki vera orðnir sárleiðir á bónakvabbi niínu og enda-
lausum spurningum. En þótt sumir lærðu niennirnir virðist
freniur hafa horn í síðu þjóðlaganna, þá er meðal alþýðunnar í
ýmsum sveitum rík tilfinning fyrir gildi og þýðingu þeirra, eigi
síður en ammra þjóðlegru fræða; og margur hefur látið i rjósi mjög