Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (157,7 KB)
HQ PDF (403,1 KB)
JPG (362,5 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


alyarlegt og orktu undír því sálma, og eptiv uijög langan
tíma fluttist lagið aptur frá Þýzkalandi til Svíþjóöar sein
þýzkt sálmalag, aúðvitaö töluvért breytt. Allir vita,' að
þessi ferðalög og flutningar og margfaldar myndbreytingar
eiga sjer stað að því er snertir þjóðsögur, fornkvæði, leiki,
þulur og þesskonar; en þetta á sjer engu síður stað með
þjóðlögin.
Fyrir löngu síðan hafa skáldin og aðrir menntameim
viðnrkennt þá niiklu þýðingu, sem þjóðkvæði, þjóðsögui'
og þesskonar fróðleikur befur fyrir liverja þjóð fyrir sig, og
hefur öJlu stiku verið fyrir löngu safnað meðal ílestra mennt-
aðra þjóða; þar höfum vjer einnig farið að dæmi þeirra,
þótt seint væri. En allt tregar hefur gengið að fá þýðingu
þjóðlaganna viðurkennda meðal söngmannanna og tónskáld-
anna, og hefur því söfnun þjóðlaga hjá ílestum þjóðuin
dregizt ótrúlega lengi, og lengur en æskilegt het'ði verið;
og þetta síðasta á í fullum mæJi beima bjá oss. En nú eru
menn þó farnir að sjáj, það í öðrum löndum, hvilík upp-
spretta fyrir tónskáldin er fólgin eininitt í þjóðlögunum; og
þar þykir það nú orðið kostur á sjerhverri lagsmíð, smárri
sem stórri, að hún sje byggð á þjóðlegum grundvetli; ekki
þannig, að tekin sjeu heil eða hálf þióðlög, eða minni hlutar
þeirra, og fljettaðir inn i hin nýju söngverk; ekki þannig,
að eitt þjóðlag sje tekið, því vikið dálítið við, og búið til
úr því nýtt þjóðlag; ekki þannig, að maður þekki neitt
ákveðið þjóðlag í hinu nýja söngverki; — heldur þannig, að
bið nýja söngverk hati á sjer reglulega þjóðlegan bíæ,
að tónskáldið hati „lifað sig inn" i anda þjöðlaganna, og
einmitt fyrir það geti látið hið nýja söngverk sverja sig i
ættina til sins eigin föðurlands og sinnar eigin þjóðar. í
þessu efni eiga hin íslenzku tónskáld komandi tíðar mikið
verkefni fyrir höndum.
Mörg þjóðlög hafa einkenniteg tónasambönd, og
eru í sjatdgæfum, gömlum tóntegundum, sem hætt
ei' að hafa í nýrri söngverkum, og í mjög óregtulegum takti;
sum af þessum einkennum eiga rót sina að rekja til þess,
að alþýðan, sem mest hefur unnið að þvi að skapa lögin í