Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (160,0 KB)
HQ PDF (404,5 KB)
JPG (362,8 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


runalega. Stundum get jeg ímyndað mjer, að breylingin
hafi orðið til á þann hátt, að einhver haii tekið einhverja
gainla nótnabók, t. d. einhvern grailara, og svo eitthvert
meira eða minna óí'ullkomið hljóðfæri, og svo l'arið að læra
eitthvert lagið eptir hiiium ógreinilegu nótuni, en svo tekið
algjörlega skakka tóntegund og fjarskylda þeirri, sem lagið
í raun og veru var í, t. d. dúr í staðinn fyrir moll, lýdiska
tóntegund í staðiun fyrir dúr, eða ímyndað sjer að lagið
byrjaði á undirstöðutóni tóntegundarinnar i staðinn fyrir að
það byrjaði t. d. á þriðja tóni. Við þetta verður breytingin
ákaflega inikil, eins og gefur að skilja, og á þennan hátt er
jeg viss ura, að mörg af voruni einkennilegu,. gömlu sálma-
lögum liafa myndazt.
Af því, sem áour er sagt, að menn stundum hafi reynt
að iinna texta til þess að setja undir eitt eða annað lag,
leiðir það, að þótt menn síðar geti fast ákveðið aldur text-
ans, þá er alls ekki áreiðanlegt að lagið sje jaíhgamalt; það
getur bæði verið yngra, en einnig eldra Opt eru til margar,
nieira og minna ólikar tilbreytingar af hinu sama þjóð-
lagi, og eiga þær opt allar hinn sama rjett á þvi að kallast
þjóðlög, eptir þeirri útskýring á hugmyndinni þjóðiög, sem
tekin er fram í byrjun þessarar greinar.
Mjög mikið er komið undir því, að þeir, sem nótera
þjóðlög upp eptir því, sem þjóðin syngur þau, sjeu trúir
verkamenn i því starii og breyti sem niinnstu og lagi sem
fæst eður fegri. Pví meiri trúmennska og vandvirkni, sem
sýnd er í þessu, þess meiri rjett hafa lögin til þess, að geta
kallazt „ekta" þjóðlög; og því frekar sem lagið getur kail-
azt sannarlega „ekta", þess meira virði er það fyrir þjóðina.
að hafa varðveitt það og að eiga það, jafnvel án tillits til
þess, hvort lagið er — sem kallað er — fallegt eða ekki.
Á forngripasöfnin er öllu gömlu og þjóðlc.gu sal'nað, jafnvel
hversu ómerkilegt sem það er að öðru leyti; og einmitt hið
sama ætti að eiga sjer stað með alla andlega forngripi
þjóðánna, hverju nafni sem þeir nefnast.
Flest af því, sem hjer hefur veiið sagt um þjóðlög al-
mennt, má heind'æra upp á þjóðlög vor íslendinga, því