Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (163,1 KB)
HQ PDF (405,5 KB)
JPG (361,3 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


þau eru í sinu iuusta eðli að niörgu leyti ineð hiuu sania
marki brennd seui þjóðlög annara þjóða, eius og eölilegt er.
t'jóðin sjálf er ekki gagn-ólik öðruiu þjóðuiu, allra sizt
Norðurlandabúum, og þá er ekki að væuta, að andlegir
ávextir þjóðlií'sins verði gagn-ólíkir hjá oss og hjá þeiin.
En sjerhver þjóð setur þó sinn einkennilega blæ á sin þjóð-
lög, og það höfum vjer einnig gert. Vjer höl'um einnig
gert það að þvi er snertir þjóðkvæði þau og þjóðsögur,
sem hingað haf'a flutzt snenima á öldunum og vjer nú
kölliun vora eign. Kvaíðið um Olat' liljurós, Asukvæði og
möi'g fleiri fornkvæði eru mjög snemma á Óldmn, liklega
um og eptir 1200, flult hingað f'rá öðnun löndum; en þau
hal'ii svo lengi verið alkunn uni allt ísland, og þau hal'a
bæði við útlegginguna og meðf'erðina f'engið á sig svo þjóo-
legt snið, að vjer tefjinn þau algerlega vora eign, og það
f'yrii' æf'a löngu.
Meiri hlutinn af þeini kvæðum, 66 að tölu, sem þeir
Sv. Grundtvig og Jón Sigurðsson forseti gáfu út og kölluðu
Islenzk fornkvæði, eru til á öðrum lunguniáhun, meira
eða minna lík, en etlaust mjög snemma hingað koniin;
ög þó kalla þeir öll þessi kvæði i einu lagi' islenzk, og
hefur ekki verið að þvi f'undið. Sama máli er að gegna mn
allniargar sögur í í'jóðsögum Jóns Arnasonar, að þær eru
auðsjáanlega af' útlendum rótuni runnar, og svipaðar sögur
til á öðruni niáluni; og þó er safnið i heild sinni kallað
Islenzkar þjóðsögur og þykir mjög mikils virði, eins og
líka maklegt er. Nokkuð likt má segja uni ýmsa islenzka
leik'i og margar islenzkar þulur og gátur, að svipað niá linna
í útlendmn söfnum af' sömu legund, og er það þó ekki lálið
i'ýra gildi þess. J?ess vegna virðist svo sem hinn sami
skynsamlegi dómur ætti að ganga ylir íslenzk þjó&lög,
'neð öðrum orðuin, að það ælti ekki að rýra gildi þeirra
frekar en vera her, þótt menn viti um einstöku lag, en
imyndi sjer um fleiri lög, að þau sjeu einhvern liina á
öldunum, fyr eða síðar, flutl inn i landið í annari frábrugð-
mni myrid. Og þar seni einstakir nienn, er jeg hef átt lat
Við um þetta efni, haf'a láfið i Ijósi, að fá eða engin ,,ekta"-