Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (166,4 KB)
HQ PDF (408,3 KB)
JPG (357,7 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


íslenzk þjóölög niimdu vera til, heldur væri það allt aðflutt
frá öðrum löndum fyr eöa síðar og þvi ekki okkar eign, þá
liggur sú spurning harla nærri, hvort ekki sje mjög liklegt,
að þjóðlög annara þjóða, t. d. Dana og Svia, þessi lög, sem
hvað eptir annað eru gefin út sem dönsk og sænsk þjóðlög,
lögin, seni þeir eru svo ákaflega. hreyknir af að eiga, og
lögin, sem engum dettur í hug hjeðan af að rengja að þeir
eigi, — hvort ekki sje mjög liklegt, að slík lög sjeu upp-
haflega inn flutt t. d. frá Pýzkalandi eða Frakklandi með
nienntunarstrauinununi eða með einstökum námsmönnum,
sem stundað hafa nám i þessum löndum. Á það skal eng-
iim dóniur lagður hjer, hvort svo sje eða ekki. En að því
er snertir þetta atriði, um inn flutt útlend lög, sem siðan
gleymast i sinu eigin landi, en verða að þjóðlögum i hinu
nýja heimkynni, eða um áhrif útlendra laga á hina þjóðlegu
músík, þá ver'ða fortakslaust hin sömu lög að gilda
um þjóðlög vor, sem gilda um þjóðlög annara
1 a n d a.
I saf'ni þessu eru ekki svo fá lög, sem jeg veit um, að eru
af' útlendum rótum runnin og fyrir lengri eða skemmri
tíraa flutt lijer inn í landið; en þau hafa ilenzt hjer, sum
svo öldum skiptir, sum um marga áratugi, og fengið á sig
Ínnlend einkenni og þjóðlegan blæ og orðið við það nær þvi
önnur lög en þau upphaflega voru. Jeg vildi alls ekki úti-
loka þau frá safni þessu, því þau eiga eins mikinn rjett á
því að vera kölluð islenzk eins og fornkvæðin og sumar
þjóðsögurnar og þulurnar. Lögin í þessari breytlu mynd
álítur þjóðin sina eign, og það með fulluni rjetti, jafnvel
þótt hið útlenda, upprunalega lag linnist enn þá í bókum i
öðrum löndum, en einkum og sjer i lagi þegar hið uppruna-
lega, útlenda lag er fyrir æfa Iðngu algerlega glatað og
enginn þar kannast við lagið f'ramar. J?ví auk þess, sem
þjóðin á með ölluui rjetti allar breytingar, sem orðnar kunna
að vera á laginu, smáar og stórar, og allt það þjóðlega,
einkennilega, íslenzka sniðj sem lagið kann að hafa f'engið
á sig við hina Iöngu veru vor á nieðal og meðferðina í