Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (161,9 KB)
HQ PDF (405,8 KB)
JPG (360,9 KB)
TXT (2,0 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


3. gl'.
Um söfnun laganna í þessari bók.
Jeg er fæddur á Mel í Hraunhrepp í Mýrasýslu 14. októ-
ber' .186.1, og upp aliftn á þeim bæ til þess tima, er jeg fór
i skóla, 1877. Faðir minn, Porsteinn Helgason, dóttursonur
síra Þorsteins Einarssonar á Staðarhrauni, og bróöir hans
Helgi, voru góöir söngmenn, sem þá var kallað, auk nokk-
Urra ileiri manna þar i grenndinni, og var það helzt haft sjer
til skemmtunar i samkvæmum að syngja, bæði í brúðkaups-
veizlum og í rjettunum, Hitardalsrjett og Hraundalsrjett;
voru rjettirnar sannkallaðar alþýðu-hátiðir um þær sveitir.
Optast var sungið einraddað og mest innlend lög, þau er
síðar verða talin, en einnig nokkur útlend lög, t. d.: Upp
á himins bláum boga, JPrennt jeg trúi og treysti á,
Að bíða þess, seni boðiö er, Nú svífur sagan þangað
o. tl. Hvorki þeir bræður nje aðrir þar í grennd kunnu
bassa í neinu lagi, því enginn sneíill af áhrifuni hins svo
kallaöa-nýja söngs hafði þá náð til þess hjeraös, nema
hvað einstöku sálmalag var að byrja að taka breytingum i
hina nýju stefnu, svo að það kom fyrir i kirkjum, að sumir
sungu ganda lagið, en sumir hið írýja. Þó var yfirleitt
góður og mikill söngur í sóknarkirkju minni, Staðarhrauns-
kirkju, og var faðir minn þar í mörg ár fórsöngvari.
Snemma hneigðist liugur minn í þá átt, að gefa hinuui
íunlendu lögum gaum og læra þau. Nótnabók sá jeg enga,
hvorki skrifaða nje prentaða, fyr en jeg var kominn á 15.
*l' og farinn að læra undir skóla vestur á Skógarströnd, og
svo eptir að jeg kom i iatinuskólann 1877. fá var Hörpu-
heptið komið út fyrir skömmu með öllum þjóðhátíðarlög-
'iiium, og þá byrjuðu sönghepti Jónasar Helgasonar að koma
l't. Oðar en jeg fór að hafa kynni af nótnabókum, og eink-
l'm af þessum heptum Jónasar, tók jeg eptir því, að þar var
uóterað undarlega fátt af uppáhaldslögunum mínum, þeim
löguni, sem jeg hafði lært og svo opt heyrt sungin á upp-
váxtararum minum á Mýrunum. Jeg spurði einn og annan,
hverju þetta nmndi sæta, og fjekk ýmisleg svör. Einn sagði: