Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (162,4 KB)
HQ PDF (408,4 KB)
JPG (367,8 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


síðan. Jeg jók þjóðlagasafn mitt smátt og smátt og kynnt-
ist nú ýmsuni mönnum i Skagaíjaröar-, EyjafjárSar- og Þing-
eyjarsýslum, er jeg hafði ekki þekkt áður, en gátu orðið
mjer að talsverðu liði i þessum ef'mun. Á öllum ferðuiu
uiinum, lengri og skemmri, gjörði jeg mjer hið mesta i'ar
um að klófesta allt það, smátt og stórt, sem með nokkru
móti gat heyrt undir íslenzk þjóðlög; og ieiimig hef jeg ál'
eptir ár skrifað hinn mesta urmul af brjefum út um allt
land til allra þeirr'a, sem jeg gat búizt við .að eitthvað
gætu stutt mig við söfnun þessa; hefur það stundum haft
töluverðan árangur, einkum nú á seinustu árunum, en'opt
og tíðum engan; því það er mörgum sinnum betra og
heillavænlegra að íinna menn að máli í þeim erindum
•heldur en að skrifa þeim.
Smámsaman varð jeg þess vís, að göniul, islenzk þjóð-
lög voru ekki að eins til í minni hins eldra fólks, heldur
var einnig á stöku stað i landinu dálitið af skrifuðum þjóð-
lögum frá eldri tímum; þessu þurfti jeg endilega að ná, en
það er stundum erfiðleikum bundið að fá slik gömul uppá-
haldskver Ijeð langar leiðir. í'ó hef jeg getað fengið ýmist
ljeð eða gefið töluvert af slikum skræðum, og þótti mjer
það mikils virði.
Eptir að bók Ólafs Daviðssonar, íslenzkar skemmt-
anir, kom út, varð mjer það ljóst, að meira en litið af.
nótum frá fýrrj öldum var til í íslenzkum handritum á
skinni og pappír á bókasöfnum utanlands, og hafði euginn
neitt rannsakað slík handrit aö þvi er lögin snerti. Jeg sá
þvi, að hjer var mikið starf fyrir hendi, og að söfnun þessi
gat aldrei orðið annað en hálfverk nema mjer gæfist kostur
á bæði að ferðast hjer dálítið um, meira en jeg haí'ði áður
gert, og einkum að rannsaka það, þessu máli viðkomandi.
sem kynni að íinnast á bókasöfnum ytra, einkum í saí'ni
Arna Magnússonar. En til þessa þurfti opinberan styrk, og
hafði jeg fremur litla von um að geta i'engið hann, þvi mjer
var vel kunnugt um, hve litinn áhuga margir höfðu á máíi
þessu, og hve margir voru fúsir á að trúa þeirri kenningu
01. Davíðssonar i bók hans, er jeg nefndi áðan, að það væri