Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (174,8 KB)
HQ PDF (425,6 KB)
JPG (373,1 KB)
TXT (2,2 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


„ekki um auðugaii garð aö gresja hjá oss lslendingum að
því er pjóðlög snerti". Einn háttvirtur þingiuaður, seiu jeg
f'ærði þetta i tal við, tók þannig í það mál, að engin islenzk
þjóðlög mundu vera til; suiu lögin væru algjörlega útlend,
en sumt væri heilaspuni okkar sjálfra, söngí'ræðinganna;
við byggjuin þetta til sjálíir, bæði viJjandi og óvart, og gæf-
ura það svo út seiri þjóðlög. Annar niikils metinn ínaður í
Reykjavík sagði, að íslenzk þjóðlög væru ekki þess verð, að
þeim væri safnað, og því síður, að þau væru geiin út; þau
væru svo ljeleg og ljót, að þau væru þjóðinni til minnkunar.
Samt sem áður sótti jeg til alþingis 1895 um styrk til
þess, að halda áfram að safna íslenzkum þjóðlögum hjer
innanlands og að fara til Kaupmannahafnar í þeim erinduui.
Umsóknarskjal mitt iil þingsins var langt og rækilegt, og
skal jeg hjer taka upp úr því örfá atriði.
Jeg minnist á hinar ýmsu tegundir islenzkra þjóðlaga,
t. d. tvisöngslögin og hið einkennilega eðli tvísöngsins, hina
lýdisku tóntegund, og hvernig tvísöngur hafi verið sunginn
hjer um mörg hundruð ára, bæði við andleg lög og verahl-
leg. f>ví næst á önnur íslenzk þjóðlög, sem ekki sjeu talin
tvisöngslög; á hin innlendu sáhnalög, sem töluvert mikið sje
til af, og að síðustu á rímnalögin og hinar ýmsu tegundir
þeirra. (Jllum þessuin innlenda söng og kveðskaj) sje nú
mjög farið að hnigna, 'og margt af lögunum sje nú algjör-
léga glatað og gleymt, sem aldrei náist í framar; og sömu
leiðina muni það í'ara, sem enn sje éptir, ef ekki sje bráðlega
gerð gangskör að því, að bjarga því upp á pappírinn. Pk
get jeg þess, hve miklu jeg sje þegar búinn að safna og
hve mikið samt sem áður sje ógjört. Jeg hafi við frekari
afskipti af þessu máli sjeð það betur og betur, hversu mikið
sje til af þjóðlögum i landinu, meira en bæði jeg og aðrir
liafi í fyrstunni ímyndað sjer, enda væri það litt hugsanlegt,
að yjer Islendingar, sem ættum þau ógrynni af þjóðsögum,
þulura og gátum og öðrum alþýðlegum fræðum, skyldum fá
eða engin þjóðlög eiga. Að verja dálitlu af opinberu fje til
þess að sama þjóðlögum og varðveita þau, segi jeg sje i
fullu samræmi við það, sem aðrar menntaðar þjóðir gera