Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (168,2 KB)
HQ PDF (417,2 KB)
JPG (370,1 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


Sum þeirra eru minna en einskis virði og hefðu betur aldrei
verið sett i ritgjörðina; á jeg þar einkuin við lög þau (bls.
256—8), sem Olafur segir að organisti Jónas Helgason í
Reykjavik hafi sett á nótur eptir fyrirsögn Páls gamla Melsteðs,
sagnfræðings. Skakkari hugmynd um islenzkan tvísöng er
ekki unnt að gefa heldur en þessi lög gjöra, því þar sem
kvintgangurinn er eitt aðaleinkenni tvísöngsins, þá er i
þessum lögum sneitt hjá því eins og heitum eldi, að kvintar
fari nokkurs staðar hver á eptir öðrum. Jeg hef eigin
reynslu fyrir mjer i þvi (1897), að Páll gamli Melsteð, sem
var góður tvisöngsmaður á sinni tið, hefur alls ekki sungið
(eða sizt fylgiröddina) þannig, heldur allt öðru visi, sem
sjá má á öðrum stað í safni þessa, heldur hafa lögin orðið
þessir vanskapningar i meðferðinni hjá organistanum, sökum
gjörsamlegs þekkingarskorts á eðli tvísöngsins, lýdiskri
tóntegund og íleiru þar að lútandi. En þegar er að ræða
um nppteiknun þjóðlaga, þá er Jónas Helgason alls ekki sá
eini, sem hefur strandað á þvi skeri, að vilja „laga" þau
meira og minna, gera þau „eðhlegri", gera þau „fallegri1',
steypa þau upp eptir nýjum „kúnstarinnar" reglum- Á þessu
skeri hefur Pjetur Guðjohnsen opt og einatt strandað að því
er hin innlendu sálmalög vor snertir; og ýmsir fleiri, sem
hafa fengizt við og enn fást við að nótera upp þjóðJög,
einkum í lýdiskri og dóriskri tóntegund. A þessu vonda
skeri hefur einnig A. P. Berggreen strandað, að dómi hinna
beztu söngfræðinga Dana nú á timum, (Dr. Ang. Hammerichs,
organista Th. Laubs o. fl.); þeim þykir hann hafa gjört allt
of mikið, sorglega mikið að þvi, að „laga" dönsku þjóðlögin,
skreyta þau með fis, gis, cis o. s. frv., og er hinn siðar-
nefndi nú byrjaður á að gefa nokkur þeirra út i nýrri mynd
og rjettari (Danske Folkeviser med gamle Melodier Kbhavn
1899).
Helzti styrktarmaður Olafs við að setja á nótur hin
önnur lög í ritgjörðinni var Arni Beinteinn Gíslason, er þá
var á háskólanum (f 1897). Hann var mjóg vel að sjer í
nýjum söng, og haí'ði einnig fengið dálitla þekkingu á gömlum
söng, tvisöng og þess háttar, meðal annars við samveruna