Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (162,5 KB)
HQ PDF (405,7 KB)
JPG (358,3 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


öldiun skrábur á tibabækur eba kórbækur; hjetu slikar
bækur einnig Antiphonaria. Um eitt slikt æfaganialt,
katólskt Antiphonarium, sem jeg heí' haft undir höndum, er
getiö nákvæmlega siöar i safni þessu og nóterað upp úr þvi
sýnishorn af messugjörð vorri í katólskri tíð. Ýmsir hiuir
fornu biskupar gengu ríkt eptir því, að þessar kórbækur
væru til við kirkjurnar og í góðu standi, en misbrestur vildi
þó opt vera á því, einkum viö hinar minni kirkjur. í'ess er
getið um Klæng biskup í Skálholti fyrir miðja 12. öld, aö
hann ljet rita tiðabækur miklu betri en áður voru, og segir
Gunnlaugur múnkur á Pingeyrum um Klæng biskup, að hann
haii ritab margar slikar bækur, „sem enn tjást at Hólum ok
víða annarstaðar".1)
Víða er getið um hinn katólska tíðasöng, einkum i
Biskupasögunum; það mátti nær því heita svo, að biskupar,
kierkar og djáknar væru i þá daga si-syngjandi. Skulu hjer
að eins til færð örfá dæmi, helzt úr sögu Guðmundar góða,
Hólabiskups, rjett eptir 1200. í sögu hans, eptir Arngrim
ábóta, stendur svo:a) „Einn hátíðardag, sem hann hefir
sungit messu fram ytir Credo in unum deum, ok snerist
utar með Dominus vobiscum — — —". Hvort hjer er
átt við hið sama Credo in ununi deum, sem nóterað er i
safni þessu eptir 430 ára gömlu handriti, eba annað, skal
látið ósagt. Á sömu bls. stendur enn frenmr: „Pat var á
öðrum tima, sem hann Hutti guðs embætti, ok hetir upp
byrjat Canonem----------". Á næstu bls. stendur svo: „LJm
nætrnar flutti hann l'ram sofandi messuembættið svá skýrt
ok skilit, at stundum gekk með réttri reglu allt til lága-
söngva; fór ok aldri lengra fram". Uin lágasöngva og lága-
messu er viðar talað i Biskupasögunum. Akveðinn parlur
tiðasöngsins var sunginn með miklu lægri róm en hið annað;
má og sjá það i Þorlákstíðum hjer á eptir, að mikill munur
var á þvi, hvað sumt var sungið í lægri og dýpri róm cn
annað. Jafnvel þótt biskuparuir, eins og áður er sagt, ljetu
sjer annt um að bæta tíðabækur og fjölga þeim, virðist þó
') Bisk. sög. I. 8:5 og 241. s) Sst. II. 15.