Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (179,2 KB)
HQ PDF (429,9 KB)
JPG (373,7 KB)
TXT (2,2 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


Iniigatigiir. 27
svo, sem klerkum hafi verið gjört að skyldu að kunna seni
allra mest utanbókar og aö þeir haii átt aö syngja bókar-
laust; á það bendir ein tilvitnun úr Guömundar sögu góöa,
því einn sá, er tiöir skyldi syngja, gleymdi því einu sinni i
nhðjuni tiðasöngmun, hvað næst átti að koma, og gat ekki
leiðrjett sig, sem hann þó hefði átt að geta, ef hann hefði hal't
eitthvað skrifað að styðjast við; en svo bar til, segir sagan. að
Guðmundur góði var á ferð um það ieyti, og kom að kirkj-
uiuii af' tilvifjun og véitti hjálp í þessum vandræðum. í>etla
er á bls. 110: Guðmundur biskup gerir nú það ráð, „at fara lil
annarar kirkju; þar var húsbóndi djákn, er vandist at syngja
tiðir sið ok árla, sem hans vigslu var tilheyriligt. Hann byrjar
aptansöug at primas vesperas várri frú ok segir út ylir
Ymnum; síðan hefr hann npp Antiphonam: Nativitas
tua, ok eptir hana verðr hans minni svá undarliga sljófat,
at hann fær eigi l'undit, hversu byrjast Canticum yárrar f'rú;
hann segir út þrim sinnum Antiphonam, ok man ei þvi
heldr. Honum segist þá, at skip f'err at Jandi margmenut.
Djákninn segir: Kann vera, at þar sé sá innanborðs, er byrja
¦skal í kveld lofsöng várrar frú. Svá fylldist sú guðsmóður
skipun, at herra Guðmundr biskup ilutti þar allar tiðir henni
til lofs ok dýrðar". Á bannfæringarsöng er minnzt á einuni
stað i sömu si')gu, bfs. 138, þannig: „Síðan gengr biskup
til kirkju meðr klerkum sinum ok leikfólki, skrýðist til
messu með klerkum sínum ok hefr upp með lágum tón
þat Officium, er bannsetning tilheyrir"; en ekki eru,
mjer vitanlega, til neinar nótur af þvi Officio. Mikið gekk á
þegar Guðmundur góði dó, 1237, og þá var sungið bæði
inikiö og lengi, segir sagan: „Pegar er biskup var dáiun
at Hólum, kemr þar saman öll klerkasveit kirkjunnar með
skipuðu bænahaldi ok sálmasöng, ok —-------aldri fell sálma-
siingr um alla nóttina". „Var graptar-embættið gjört með
ölhun greinum, sem framast voru f'öng á; klerkar allir i
sloppum, en hringt ok sungit sem orkaði". Og hjá snmum
sem sárast syrgðu, „vannst líksöngr hans meirr en vij
nátta".
Hinir katólsku klerkar sungunœrþvi dag og nótt; þeir