Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (196,6 KB)
HQ PDF (447,6 KB)
JPG (371,9 KB)
TXT (2,2 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


Iuugangur.
klætklust nær miðjmn nóttum til óttusöngs, og Jásu venju-
lega Maríutiðir meðan þeir klæddust; svo lögðu þeir sig
aptur til svefns. Pá hjet Prima, það sem sungið var siðar
á niorgnana fyrir aðalmessuna, Tertia þaö, sem sungib
var í aðalmessunni, og Nona það, sem sungið var eptir allt
einbættið. Svo var aptansöngur á kvöldin með mikilli við-
höfn og svo kaJJaðar sálutiðir. Hverri tiðagjörð tilheyrði
sjerstakur söngur og sjerstakur texti, og Iiverjum messudegi
á árinu tilheyrði að miklu Jeyti sjerstakur söngur og texti,
svo mjög mikið þurfti að nema og kunna til þess, að geta
staðið vel í þessari stöðu, En það leiddi eðliiega af söng-
kennslunni við skólann á Hólum og síðar einnig i Skálholti,
að þekking á söng breiddist lijer mjög snennna út meðal
lærðu mannanna, og ab ýmsir klerkar og biskupar urðu
niæta vel að sjer i þeirri grein, auk þess sem margir þeirra
¦höföu ágæt sönghljóð. Pess er getib um Jón biskup Ög-
mundarson liinn helga, þann er stofnaði HóJaskóla, að liann
hali verið afbragðs hörpuleikari: hann heyrði í drauini Davíð
konung leika á liörpu mjög fagurlega, og nnmdi nokkuð af
því, er hann vaknaði, og eptir það lagði hann mikla stund
á það hljóðfæri. Söngrödd liafði hann haft frábærJega f'agra
og mikla, og það svo, að hann töfraði og truflaði sjálfan
erkibiskupinn i Niðarósi við aptansöng. Svo stóð á, aö
þegar Jón, sem þá var biskupsefni, kom i Niðarós, að þá
var erkihislcup við aptansöng; gekk Jón þá til kirkju meb
klerkum sinum og tók innan skamms að syngja; varð erki-
biskupi svo hverft við þab, ab hann leit aptur og fram i
kirkjuna, því hann vildi vita h'ver sá maður væri, er slíka
rödd hefði, en erkibiskup liafbi stranglega bannað klerkum
sínum öllum, eldri sem yngri, ab Jita fram í kirJcjuna meban
tíðir væru sungnar, og lagt refsingu við. Eptir aptansöng-
inn spurðu klerkar erkibiskupinn, þvi hann liefði sjálfur
brotið þau lög, er hann hafði sett. Erkibiskup kannaðist
við það og mælti: „Satt segi þér; eii þó er nú sök til, því at
þvilíka rödd lieyrða ek aldri fyrr af nokkurs manns barka
út ganga, ok má hún lieldr þykkja engla röddum lík en
manna14. „Virðist ok svá niörguni", bætir sagan við, „at