Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (216,9 KB)
HQ PDF (437,2 KB)
JPG (315,0 KB)
TXT (1,4 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


541
Hans Wingaard.
Veturinn 1887—88 bjó i nánd við mig i Reykjavik
gamall karl, all-einkennilegur, sem hjet Hans Wingaard,
smiður og rakhnifaslipari; hann var sonur sira Einars
Sæmundssonar í Stafholti, og var talsvert gefinn fyrir söng;
hann kom stundum inn til min, og skrifaði jeg upp úr
honum allt það af gömlum lögum, sem hann kunni og
mundi, en hann var fariun að ryðga i sumum þeirra; mörg
af lögunum hafði jeg þegar áður lært, en hin eru hjer nóteruð*
Enn fremur lærði jeg af honum eitt eða tvö af gömlu sálma-
lögunum og verður þeirra síðar getið.

Opt
-&---------------•¦
vindar
Opt vindar eik þjá.
/TN ___ _____________l"t\__________
I
eik þjá, ef að hún er mjög há; slórir

5E£
t=ist
a^g
E
'$=*
r

turuar föll fá frekar - a en iiús smá; lindar tjöllum upp
skruggum skell l'á.
Þetta lag er töluvert svipað í^ökk sje þjer góð gjörð
i bók Ara Sæmundsens. Hans gamli Wingaard hafði alltaf
þennan texta við lagið, og dillaði karlinn vel á seinustu
hendingunni: „af þkruggum þkell fá," — hann var mjög
smámæltur. Lárus sál. Blöndal og fleiri þar í sveit, sem
jeg heyrði syngja lagið alveg eins, höfðu vanalega textann:
Administrator Ari (eptir B. Thorarensen). Ekki man
jeg betur en að Lárus sál. hefði fyrstu og siðustu nótuna f;
en það sagði rektor Björn Ólsen mjer (1893), sem er töluverður