Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (235,9 KB)
HQ PDF (447,9 KB)
JPG (299,6 KB)
TXT (1,2 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


551
viö sungum þetta Jag saman á Sauðárkrók. Hann andaðist
skömmu siðav.
Sagnfræðingur Páll Melsteð sagði mjer (1897), að þetta
lag hefbi verið almennt i Bessastaðaskóla um 1830, og sungið
undir þvi þetta kvæði Hórazar (sem hið islenzka er utlegg-
ing af): Diffugere nives, | redeunt jam gramina campis.
Pýðingin er eptir Ben. Gröndal.
Lagið hef jeg einnig fengið úr Þingeyjarsýslu frá Bened.
Jónssyni á Auðnum, litið eitt öðruvisi.
Hver skyldi sína hagi klaga.
pXTP=jtg^^^^^^
/i
Hver skyldi síu - a hag - i klág - a um hraðfleyg ungdóms
wmm

~j2=rJL
--&¦
bjðrtu ár? Sem eug • i vœnst um vors - ins dag - a vor
:3=u43UJ=g3=ga
stendur blóminn lifs - ins hár.
Lagið var mjög opt sungið i Vatnsdalnuin og viðar þar
í grennd. I bók, sem heitir: Gaman og alvara, er þetta
kvæði, og heitir Fögnuður lifsins (eptir Frankenau.)
Lag: Fávis ber kvíða fyrir á morgun.
2. Jarðar þvi gleði góðsamlega
girðir um stutta lifs vors tíð.
Æ, hvað brosir ei allavega
yndisleg mjög náttúran blíð!
3. Enn rennur lækur engis friður
enn er forsæla i grænum lund;
enn skin oss máninn yfir bliður,
sem Edens son bans fyrstu stund.