Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (177,3 KB)
HQ PDF (426,3 KB)
JPG (369,6 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


í þeirri grein. Skal hjei' að eins iuinnzt á tvö dæini. Þov-
móður Kolbrúnarskáld (f. fyrir 1000, d. 1030) var hiiin
bezti kvæðamaður, og ljek það almæli á, segir i sögn hans,
að hann kvæði manna bezt á þeim tima. Skemmti hann
Knúti konungi með kveðskap sínum. Einnig kvað haun
Bjarkamál hin fornu á Stiklastöðum 1030 rjett fyrir hina
nafnlrægu orustu þar; kvað hann þau svo hátt, að heyrði
um allan herinn; fannst ínönnum mikið um og þótti vel til
í'undið. en konungur gaf honum gullhring að launum. ÍÞá er
þess einnig getið í Grettissögu, að Þorsteinn drómundur,
bróðir Grettis, haíi verið raddmaður svo mikill, að varla
fannst hans liki. Hafði hann það til skemmtunar sjer og
fjelaga sínum i myrkvastofu suður i Miklagáröi, skömmu eptir
1030, að kveða kvæði og dró þá ekki af raustinni. Var Al-
menningsstræti skammt frá fangelsinu og kvað Þorsteinn
svo hátt og snjallt að gall við i múrnum og heyrðist langar
leiðir. Varð þetta honum til lausnar og lífs; því meðal hinna
mörgu, sem um strætið gengu meðan Porsteinn kvað, var
liúsfreyjan Spes. Heyrði hún rödd svo fagra, að hún þóttist
enga slika heyrt hafa. Og er hún hafði haft tal af Por-
steini, varð það úr, að hún keypti liann úr fangelsinu. Urðu
siðan kærleikar með þeim. Nokkru siðar, er þau sátu tvö
eiu sem optar, bað hún hann að kveða til skemmtunar og
gjörði hann það. En bóndi hennar, er hún hugði fjarri vera,
heyrði hina miklu raust, gekk á hljúðið og kom þar að þeim
óvörum. Eriðja dænrið mætti nefna sem sönnun þess, hver
kynstur af kvæðum skáldin og kvæðamennirnir kunnu utan
að á þeim timum, sem hjer er um að ræða, einkum þeir,
sem vanir voru að skemmta með kveðskap. 3?að er sagt um
Stúf blinda, áð hann hafi á einu kvöldi skennnt Haraldi
konungi harðráða með þvi að kveða fyrir hann 30 ílokka;
og er konungur spurði hann, hvort hann kynni engar drápur,
svaraði hann, að hann kynni þær ekki færri, og kvaðst
seinna skyldu með þeim skemmta.1)
A 16. öld er getið um tvo ágæta söngmenn hjá oss, þótt
J) F. Jónsson: Bókm.saga Isl., Kmh. 1004, l>ls. 81.