Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (139,5 KB)
HQ PDF (353,4 KB)
JPG (308,2 KB)
TXT (1,5 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


því það eí elzt haldið allra þeirra. Svo er sagt, að eitthvert
sinn haii púkinn viljað apa sig og kveða eptir bragarhætti
þessum, sem þá var mjög afhaldinn, alstaðar almennilega,
og Maríuvisur, Krosskvæði og Lilja viða tiðkað í húsunum
að syngja og kveða. Hann kvað svo:
Vinduteininn firðar fundu,
fór sú grein af vinduteini,
vinduteinn ljet aldrei undan,
einatt hvein í vinduteini."1)
Er þessi visa gott sýnishorn af ljóðagerð Kólska, þvi hann
var talinn allvel hagmæltur.
í sama handriti er getið um Krossvísur Jóns biskups
Arasonar, sem byrja þannig:
María drottning, mild og skær,
meyjanna ertu blóm.
Aptan við það kvæði er skrifuð þessi athugasemd í hand-
ritinu: „Ljósavatnsfólk svo kallað tiðkaði mjög opt að kveða
og syngja þessar visur, og dreymdi svo látandi erindi:
Göfug iðja gjörist þin
gild á nótt og degi;
sæll er sá er minnist min;
mundu hvað jeg segi".
Jafnvel þótt telja megi víst, að i katólskri tíð hafi
nieiri rækt verið lógð við kirkjusönginn en hinn verzlega
söng, vita menn þó með vissu, að á þeim tímum var einnig
sungið á veraldlegum samkomum, bæði danskvæði þegar
dansað var, — og. það var snemma byrjað hjer á landi —,
en þó mest andleg kvæði, Maríuvísur og dýrðlingavisur.
í>á var það siður í brúðkaupum og öðrum veizlum að
drekka minni Krists, Mariu meyjar, heilags anda og ýmissa
dýrðlinga, og syngja um leið eitt vers eða fleiri. Söngurinn
a) V. Gödól, Fornislilndska handskrif'ler i kgl. bibliotheket i Slock-
holm. J88.