Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (141,9 KB)
HQ PDF (364,4 KB)
JPG (321,7 KB)
TXT (1,7 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


fyrir þessum minnum var fólgimi i því, að sungið var bæði
vers, — eitt, tvö eöa þrjú —, og slæmur. Versið var opt-
ast dróttkvætt, og söng. siðamaðurinn það venjulega einn.
Slæmurinn var annaðhvort ferskeytt visa eða nokkurskonar
viðlag eða stef' með öðrum bragarhætti. I hvert sinn er
siðamaðurinn hafði lokið við að syngja tvö visuorð af hinu
dróttkvæða versi, svaraði veizlufólkið með því að syngja
slæminn. Var slæmurinn þannig sunginn fjórum sinnum
með hverju dróttkvæðu versi eða vísu. Sem sýnishorn af
þessu skal jeg setja hjer eitt vers úr Cecilíukvæði, sem vant
var að syngja um leið og drukkin var skál hinnar heilögu
Cecilíu:
Versið: Sett hefur sjálfur drottinn,
Cecilía, þig, blessuð,
um ókomnar aldir,
ágætust, í hásæti.
Veiti vífið mæta
voldugt oss á f'oldu
traust eilífrar ástar
afmáttugs guðs sáttum.
Slæmurinn: Fari hjer með fagnaði inni
frú Cecilíu minni.
Telja menn víst, að liinir fornu brúðkaupssiðir hati
haldizt að mestu óbreyttir frá katólskri tið og alit f'ram
undir 1700, og jafnvel nokkru lengur, þótt eðlilega hyrfi að
mestu við siðabótina allt hið f'orna ákall og dýrkun dýrð-
linganna. Siðamaðuriu u í ln'iium f'ornu brúðkaupum og
öllum stórum veizlum átti að sjá um, að allt færi fram
eptir rjettum reglum; hanii átli aö mæla fyi'ir ölluni minn-
um og stýra ölluni söng; það þurfti því að vera valinn
maður, er það starf hafði á hendi, og voru stundum fengnir
til þess-menn úr fjarfægum hjeruðum. Söngur var venjulega
mikill í veizlum þessum, enda stóðu veizlurnar optast í
3—5 daga. í katólskri tíð var mest haft við sönginn þá er
Maríuminni var drukkið, og átti þá hver maður að syngja
eitthvað Maríu til lofs og dýrðar, áður en hanu drakk minniö.