Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (167,7 KB)
HQ PDF (414,0 KB)
JPG (367,0 KB)
TXT (2,0 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


syngja skuli á Nikulásmessu, 6. desbr. J?essi skinnbók
hefur til íbrna verið eign kirkjunnar á Ærlæk i Axarlirði;
en sú kirkja var einmitt helguð hinum heilaga Nikulási.
Sálinur þessi er mjög merkilegur, þótt ekki væri fyrir annað
en það, hve gamall hann er. Hann er 4 vers og er prent-
aður i bók dr. Jóns Porkelssonar (Digtningen bls. 25); er
siðasla versið með nokkuð öðrum bragarhætti en þrjú hin
fyrri. Á eptir sálminum stendur þessi klausa í skinnbókinni:
„— skulu þessar visur syngjast með eitt lag og patererum
er sungið, hverjar tvær með sama lag, svo sem prósan
gengur, utan siðasta vísan syngist með eitt lag og alleluja
psallite".
Hinar katólsku tíðasöngs-bækur voru kallaðar Anti-
phonaria, og höfðu þær inni að halda allan hinn mikla
og margbrotna söng (Antiphonas, Responsoria o. s. frv.),
sem syngja skyldi á hverjum helgidegi í árinu, og hafði
hver helgidagur alla sína texta og allan sinn söng út af
fyrir sig. Pessi var hin venjulega röð á hinum ýmsu pörtum
tiðasöngsins: Fyrst Antiphona ad primas vesperas;
þá Responsorium; þá Gloria patri; þá Hymnus; þá
Antiphona ad Magnificat; þá Magnificat; þá Anti-
phona ad matutinas; þá Gloria patri; þá Antiphona
ad Laudes; þá Hymnus; þá Antiphona ad Benedic-
tus; þá Benedictus; þá Antiphona ad vesperas; þá
Alleluja; þá Responsorium; þá Gloria patri; þá An-
tiphona ad Magnificat; þá Magnificat; þá Hymnus.
Sumstaðar var skotið inn í Versus. Peir Hymni, seni voru
algengastir, byrjuðu þannig: Creator alme siderum;
Jesus salvator seculi; Sermone blando angelus;
Adesto, sancta trinitas; Laus et pérennis gloria;
Deus creator omnium. Jeg hef haft undir höndiun eitt
æfagamalt katólskt Antiphonarium, sem til forna hefur
heyrt til dómkirkjunni á Hólum, og verður greinilega minnzt
á það á öðrum stað í safni þessu.
Áður en skilizt er að fullu og iillu við hinn katólska söng
hjá oss, skal jeg i stuttu máli minnast á þau latnesku orð,
sem í almanakinu standa út undan sunnudögunum frá föstu-