Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (167,0 KB)
HQ PDF (421,9 KB)
JPG (378,5 KB)
TXT (2,2 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


um aö láta nótur fylgja hinum nýju bragarháttum í bókinni,
en segist þó hafa hætt viö það, og bætir svo þessu við:
„en þegar Grallararnír sýna, aö yor fánýti söngur þekkir
engan takt, án hvers góð bljóð verða óhljóð og dýrðlegir
lofsöngvar grenjast fram,-------fari þá vel öll sönglist og
allur íslenzkur nótnasöngur!" Bendir þetta á, að honum
haíi ekki þótt mikið til kirkjusöngsins koma um það lej'ti,
Og hefur hann að líkindum mikið til síns máls í því efni,
þótt hætt sje við að hann taki heldur djúpt í árinni. Gagn-
vart þessum þunga áfellisdómi Magnúsar um kirkjusönginn
á síðari hluta 18. aldar skal jeg setja það hjer, sem Nicolaj
Mohr, færeyskur maður, mjögvel menntaður, segir um kirkju-
sönginn á Isfandi um það leyti, sem hann ferðaðist hjer um
land, en það var 1780 og 1781. Hann segir svo i ferðasögu
sinni: „Kirkjusöngurinn er venjulega í allgóðu lagi, því
nóturnar við þann og þann sálm i Grallaranuin standa við
fyrsta versið, en eptir Grallaranum hafa prestarnir lært að
syngja í skólunum. í'eir, sem hafa bezt hljóð, sitja optast
inni i kór i nánd við pvestinn. Islendingar syngja reyndar
ekki sjerlega skemmtilega, því söngur þeirra er laus við allt,
sem kallað er skemmtilegt á vorum dögum, en kirkjusöngur
þeirra fer eins skipulega fram og auðið er, hljóðfærislaust".
Annars miunast flestir á söng vorn þannig, einkum á
18. öldinni, að hann hafi hvorki verið fagur nje rjettur.
Lítur helzt út fyrir, að lögin hafi ekki verið kénnd beinlínis
eptir nótunum, þvi mörg lög eru í Gralfaranum alveg rjett
nóteruð eins og þau eru i.útlendum nótnabókum, eldri og
yngri; heldur litur út fyrir, að lögin haíi verið kennd munn-
lega, hljóðfærislaust, eins og þau höfðu verið sungin niann
l'rani aí' manni um langan aldur. Afleiðingin af þessu hlaul.
að verða sú, að menn veittu nótunum minni og minni eptir-
tekt, eða alls enga, heldur lærðu hinir yngri lögin af hinum
eldri eins og þeir kuiuui þau, og eins og þeir höf'ðu lært þau
munnlega, og þannig afbökuðust lögin alltaf meh' og meir
eða fjarlægðust bina rjettu, upprunalegu mynd, og á þann
hátt mynduðust sálmalög þau, sem vanalega erú kölluð
gömlu lögin, og hafa þau þurf't ákaflega langan tima lil