Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (164,7 KB)
HQ PDF (412,7 KB)
JPG (367,8 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


Ihngaugur. 4'.»
gamlir menn, er jeg hef talað við. Og þegar lalað er um
ófagran söng, þá verður að taka það f'ram, að vjer þurfiun
vissulega ekki svo langt aptur í timann sem til gamla söngs-
ins og gömlu söngmannanna, til þess að heyra illa sungið
og taktlaust; því er miður, að slíkt heyrist hjer of opt nú á
þessum síðustu tímum, þrátt fyrir hinar mjög miklu fram-
farir í söng og söngfræði a næstliðnum áratugum.
Hjer verð jeg að minnast á eina skakka skoðun, sem
jeg hef opt orðið var við hjá ýmsum, viðvikjandi söng og
söngþekkingu íslendinga. Menn gera mjög mikið úr við-
reisn söngsins á síðari helmingi 19. aldar; og það má sann-
arlega. Menn gera mjög mikið úr þvi, hve slæmur söngur-
inn hafi verið, einkum kirkjusöngurinn, á fyrri helmingi 19.
aldar; og það var hann vissulega viða á landinu. Menn ætla
að hann haíi verið enn þá verri á 18. öldinni; sjálfsagt hefur
hann ekki verið góður þá. En svo ætla menn, að söngurinn
hafl ávallt verið þvi verri og söngþekkingin því minni, þess
lengra sem kemur aptur i tímann, með öðruni orðum, að
íslendingar hafi ávallt sungið hörmulega illa og verið sorg-
lega illa að sjer í söng, þar til á síðari hlut 19. aldar. En
þetta er að minu áliti skökk skoðun. — Min skoðun er sú,
að söngurinn og hin sönglega menntun hafi hjer hjá oss átt
— ef jeg svo má segja — sitt gullaldartímabil, sitt aptur-
farar- og niðurlægingartimabil og sitt viðreisnartímabil.
Gullaldartimabil söngsins, aðallega kirkjusöngsins, hefur ef-
laust verið á síðustu öldum pápiskunnar og fyrst eptir siða-
skiptin. Pað er enginn eíi á þvi, að margir klerkar og bisk-
upar þeirra tíma hafa verið mæta vel að sjer i söng, hafa
haft söng mjög mikið um hönd og stuðlað að því, bein-
linis og óbeinlínis, að söngleg þekking hefur breiðzt út til
alþýðu. Sjást þess nvjög víða merki í bókum frá þeim
öldum. Af mörgum dæmum skal hjer að eins til færa tvö
þessu til stuðnings, þótt þau sjeu áður prentuð.1) Arngrimur
lærði Jónsson segir í Anatome Blei'keniana, útg. á Hóluin
1612: „Að því er sönglist og lagfræði snertir, hat'a landar
') 01. Dav.: Isl. skemmt. bls. 248. Sami: Vikivakar bls. 87.
4