Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (171,0 KB)
HQ PDF (420,6 KB)
JPG (372,1 KB)
TXT (2,4 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


niinir ekki veriö svo illa að sjer, að þeir haíi ekki getað
búið til hljóðfæri upp á eigin spýtur, og tekizt vel. Og tag-
fræðina hafa þeir þekkt allt fram á þennan dag. Sumir
lnigsa jafnvel upp lög nieð fjórum, tinnn eða íleiri rödchun,
og syngja þau all-laglega".1) Um leið og Olaí'ur Davíðsson
tekur það í'ram í bók þeirri, sem vitnað er til, að óliklegt
sje, að þetta geti verið allskostar rjett, þar sem hvergi votti
fyrir margrödduðum söng íslenzkum allt fram á 19. öld, að
tvísöngnum undanskildnm, segir hann þó: „En Arngrhnur
tekur það svo skýrt fram, að Islendingar hafi samið og
sungið margrödduð lög um hans daga, að hann hefur varla
getað vaðið tóman reyk, og það þeim mun síður, sem hann
var allra Islendinga lærðastur á sinni tið". J?ar sem Olafur
segir, að hvergi votti fyrir margrödduðum söng hjá oss á
fyrri ölduin, þá ætla jeg að vona að saf'n þetta sýni hið
mótsetla. Skal jeg t. d. benda á handritið AM 687 b, 4to;
þar eru þrírödduð lög; AM. 102, 8vo; þar eru fjórrödduð
lög; einnig hafa Islendingar áður fyrri bæði samið og sungið
smekklega til búna Canóna, sem ýniist tveir eða þrír haí'a
sungið, t. d. við textann: Heyr þú oss hininum á, og
annan texta: 0 J.esú sjálfs guðs son. Og er bezt að
neita því e'kki, sem Arngrímur lærði segir, að Islendingar
liali verið talsvert langt komnir í sönglegri kunnáttu á fyrri
öldum.
3?á má i annan stað tilfæra orð Gísla sýslumanns Magn-
') A bls. 51 í Anatome eru orð Bleí'kcns tilfœrð þannig úr liaus ritit
„Inter potandum heroica í'ae.la suoruin decantant, non ex ccrla aliqua
couipositione aut melodia, sed prout cuique in. buccani v'enit". fá
koina mótmœli Arngríms á nióti þessu á lils. 52: „Quid tu, babále,
de nostra ])o(;si et carinimim ratione, in lingua nostra adeo peregriiius,
nugaris? Immo contrarium vertun est. Nihil tam minutuni cantatur,
qnod certam et composilionem et melodiam non habeal. lil ad poösiu
quod attinet, existimo, preeter Ires linguas orliis praecipuas vix ullam
magis operosam habere carminiim rationeni, quam nostram. Quoad
Musicam el, melodiam, non fuerunt adeo aiuusi nostri homines, quin
instrumenta Symphoniaca ipsi artiticiose facérent, et melodiam vel mu-
sicam'ut vocant íigurativam recentiore memoria noverint. Sunt eliain.
qui cantiones quattuor, quinque aut plurium vocum excogitent ipsi et
non imperite concinnent".