Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (170,9 KB)
HQ PDF (425,3 KB)
JPG (376,6 KB)
TXT (2,2 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


niaður á Hliöarenda Thorarensen (f 1S19), [faðir Bjarna amt-
manns]. var raddgóöur til söngs, eptir því sem Esi>ólín segir,
og söngmaður góður". Bróöir hans Friðrik prestnr Thorarensen
á Breiðabólsstað i Vesturhópi (t 1817) „var lika annálaður
söugmaður. Hann var í'rægur raddmaður og kunni manna
bezt söng á íslandi. Porkell stiptspról'astur Olafsson var líka
afbragðs söngmaður" og er sagt að hann hafi verið „talinn
mesti söngmaður sinnar tiðar í Hólastipti, máske og þó viðai'
væri leitað hjer um land, bæði að raust og kunnáttu. Síra
Porkell kenndi söng naí'na sínum Porkeli Jónssyni, sem
eptir það var kallaður Kvæða-Keli". Sá Porkell Jónsson
„haí'ði ágæt hljóð, svipuð nokkub hljóðum síra Sigurðar Arn-
þórssonar" prests að Mælifelli. Um síra Porkel Ólafsson voru
kveðnar þessar alkunnu vísur: „Par söng hann út öll jól
á ermabættuni kjól". Um sira Friðrik Thorarensen á Breiða-
bólsstað og söng hans í kirkju eitl sinn hafði Páll amtmaður
Melsteð haft þau orð, að aldrei hati hann á æti sinni heyrt
önnur eins manns hljóð; og svo haíi rödd hans verið sterk
og tilþrifamikil, -að Páll hati fundið bekkinn titra undir sjer,
þegai' sira Friðrik fór sem dýpst niður eða í „undirbassann'-.
I öðru sinni er þess getið, að í söngmanna-samkvæmi einu
í Beykjavik hjá Geir biskup Vídalín, hali síra Friðrik sungið
svo, að tárin komu i augu sumra þeirra, er viðstatldir voru.
Olafur stiptamtmaður Stefánsson og sonur hans Magnús
konferenzráð Stephensen voru söngmenn miklir og kemst
Magnús þannig að orði um það i ælisögu sinni: „Náttúran
hafði þegar á ungdómsaldi'i ljent homim (þ. e. Magnúsi
sjálfum) góð og hvell sönghljóð. l'ullorðnum rómsterk og
karlmannleg, enda ætði faðir hans þau stöðugt, — sjálfur
liðugur og góður söng- og hljóðfæra-maður ...—-, kenncli hann
honum öll þau vöndubustu andleg og veraldleg lög, söng
með honum tvísöng jafnaðarlega i rökkrum og optar, vandi
hann við, frá hans 8. aldurs ári, að byrja öll lög, vers og
sálma vib húslestra, við hvað hann lagfastur varð; ljet hann,
eins og þau börn sin tfll, sem komust fram yíir æskuskeið,
læra langspils-leik og stfng opt undir með þeim".1) Parna
') Tiiniu'it Bmij. IX, bls. 201.