Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (199,1 KB)
HQ PDF (450,0 KB)
JPG (372,1 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


segir Magnús með berum orðum sjálfur, að hann hafi lært
tvisöng í æsku sinni og jaihaðarlega sungið hann með l'öður
sínum, og einnig lært að spila á langspil. Sæmundur prestur
Hólni var söngmaöur mikill, hinn mesti raddmaður og að
því skapi liðugur; unni hann mjög tvísöng; brá hann þá
jafnan hendi upp og niður, eptir þvi sem hann vildi að
söngurinn gengi. Allir þeir, sem lærðu söfig af Hóhn, höfðu
öðruvísi sönglag en aðrir menn, svo þekkja mátti þá frá
hinum. ÍÞetta stehdur í þætti Sæmundar prests Hólms eptir
Gísla Konráðsson.1) Að lokum má nefna nöfn þéssara söng-'
manna frá 17. og 18. öld, og eru þó margir ótaldir: Síra
Einar Sigurðsson sáhnaskáld í Eydölum var talinn afbragðs
góður söngniaður (f 1026); einnig Þorleifur próf. Skaptason
í Múla (f 1747); Bjarni Halkiórsson á Pingeyrum sýslumaður
i Húnaþingi (f 1773); Sveinn Sölfason klausturhaldari á
Munkaþverá (t 1782); Jón Jakobsson sýslumaður í Vaðla-
þingi (t 1808).
Um aldamótin 1800 má segja að byrji nýtt tímabil í
söngsögu vorri, að því leyti að þá, 1801, kom út í Leirár-
görðum ný sálmabók, sem átti að koma í stað Grallarans
og hinnar gömlu sálmabókar Guðbrancls biskups og ryðja
þeim í burtu, sem hún og gjörði með tímanum, þótt ný-
breytni Magnúsar Stephensens væri i fyrstunni illa tekið í
þessu, sem mörgu öðru frá hans hendi, sem til bóta mátti
horfa. Það var aðallega hann, sem stóð fyrir þessari miklu
breytingu og sá um útgáfu bókarinnar, þótt Geir biskup
Vídalin væri einnig skrifaður undir formálann; og það þykir
óhætt mega fullyrða, að Magnús hafi einn skrifað bæði íbr-
málann og eptirmálann eða söngfræðina, sem er aptan við
bókina. 1 formálanum kallar Magnús Grallarasönginn „207
ára gamlan, óumbættan vana-söng". Alls eru i bókinni 100
lagboðar, og í formájanum telur hann þau „ílest auðveld og
falleg". Helzt segir hann að.þessi lög gætu talizt dálítið
eilið eða vandasöm, en þau sjeu flest við mjög fáa sálma:
Af föðurs bjarta barn er borið; við 1 sáhn.
Anda þinn, guð, mjer gei' þú rist; — 1 —
>) Ól. Dav. ísl. Skemml. bls. 204.
?