Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (177,2 KB)
HQ PDF (424,9 KB)
JPG (366,4 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila


Senda á Facebook Senda á Facebook
Senda á Twitter Senda á Twitter
Senda sem tölvupóst Senda sem tölvupóst





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


og þótt takast vel1); þar er einnig annað söngfjelag, karla
og kvenna
Viðvikjandi endurreisn söngsins hjá oss, eða hinum nýja
söng yíir höfuð að tala, andlegum og verzlegum, og þeim
framförum, sem öll söngleg þekking hefur tekið hjá oss siðan
1860, verður þetta að nægja, þótt mjög sje hjer fljótt yfir
sögu fariö. Er það ekki af því, að ekki mætti margt og
mikið fleira skrifa um þetta mál, heldur miklu fremur af
þvi, at þetta atriði kemur ekki heinlínis við aðalefni þess-
arar bókar, sem er hin íslenzku þjóðlög. Verður þvi
hjer staðar að nema. En áður en jeg skil að fullu við þenn-
an kafla, skal jeg nefna fáeina söngmenn á 19. öld, eink-
um á fyrri hlutanuni og um miðbik hennar, og einkum þá,
er hafa tíðkað hinn gamla söng, annaðhvort eingöngu, eða
samhliða hinum nýja.
Má þar fyrstan nefna Magnús konferenzráð Stephensen,
sem áður hefur verið minnzt á, bæði sem söngmann og sem
mjög framkvæmdarsaman mann að þvi er snertir allai' söng-
legar framfarir; heyrir hann eins mikið til 19. öld sem hinni
18., þar eð hann dó ekki fyr en 1833 (f. 1762). Þess má
geta hjer, að þegar Magnús Stephensen kom frá útlöndum
Arið 1800, hafði hann með sjer hljóðfæri nokkurt, er hann
sjálfur kallar Orgelverks-hljóðfæri,2) (Harmonium?). Ljek
hann á það sjálfur, því ekki kunnu það aðrir. Var það fyrst
sett i Leirárkirkju í Borgaríirði og haft þar við messugjörð
þangað til 1803. Vk íluttist Magnús að Innrahólmi og hal'ði
hami hljóðfærið með sjer. Árið 1819 var hljóðfæri þetta
flutt til Viðeyjar og haft þar við messugjörð þangað til
Magnús dó. Jón Espólin segir að Magnús haii kennt öðrum
að spila á þetta hljóðl'æri; en hljóðfærið var selt til útlanda
aptur, skömmu eptir dauða Magnúsar. Árið 1840 kom fyrst
hljóðfæri í dómkirkjuna í Reykjavik3).
') Söngfjelag þetta i'eröaðist til Noregs haustið 1905 og hjell þar
samsöngva í nokkrum bœjum og sungu eingöngu íslenzk lög og íslenzk
kvæöi; þólti söngur þeirra fremur góöur eptir öllum ástæöum. Söng-
niennirnir voru rúmir 20 og slýröi Magnús þeim.
8) E])tirmæli 18. aldar, l)ls. 500.
n) (')]. Dav., ísl. skemmt. I)ls. 271—2.