Leita | Ítarleit | Titlar
Bók

Íslenzk þjóðlög


Höfundur:
Bjarni Þorsteinsson 1861-1938

Útgefandi:
S.L. Møller, 1906

í Gegni Textaleit

998 blaðsíður




Skrár
PDF (166,4 KB)
HQ PDF (417,1 KB)
JPG (372,4 KB)
TXT (2,1 KB)

Deila







þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


sriertu fingurnir að eins árinan þeirra, þ. e. þann, sem nær
manni var; aptur á móti var boginn opt dreginn yflr þá
báöa i einu, éinkum í sálmalögum og þeim lögum öðrum.
er hægt gengu, og mun þab liklega hafa verið ai' þeirri
ástæðu, að þá hafði spilarinn meira vald yiir bogadrættinum.
en eí' lögin gengu íljótt; í kvæðalögum og þeim lögum, er
gengu íljótt, var boginn venjulega ekki látinn snerta nema
fremri strenginn, og í'ór það opt vel. Handarbakið var látið
hvila á kassaröðinni til ljettis; af því er auðsætt, að stór-
hentir menn þurftu að hafa stærra bil frá fiðlunni upp að
strengjunum en þeir, er höfðu smáa hönd; en stærð þessa
bils var komin undir hæð trjenaglanna og breidd litlu, lausu
fjalarinnar, svo og undir því hve miklu brúnin á mjórri
gaflinum, (er strengirnir lágn yiir,) var hærri en botn
fiðlunnar. Strengirnir voru báðir stemmdir jafnhátt, að
minnsta kosti minnist nú lifandi fólk ekki annars; þó er
hugsanlegt að undantekning hafi verið frá þessu, hafi fiðlan
verið notuð við tvisöng.
Eptir því sem gönml kona sagði Stefani voru þrir fiðlu-
leikarár töluvert nafnkenndir í Kelduhverfi fyrir 60 árum.
(1840—1850), og mun Sveinn heitinn Grimsson, sá er síðar
verður nefndur, liafa lært af þeim. Einn þessara þriggja hjet
Sveinn Pórarinsson; var hann lengi skrii'ari hjá Pjetri amt-
manni Havsteen á Friðriksgáíri og dó Sveinn þessi á Akureyri
nálægt 1870. Hann var maður listfengur og hafði leikið
nijög vel á íiðlu; hel'ur hann að öllum likindum haf't hljóð-
f'ærið með sjer að austan til Eyjafjarðar og er ekki ósennilegt
að þar kynnu að finnast menn, sem myndu Svein þennan
og iiðluspil hans. Hina tvo fiðluspilarana úr Kelduhverfinu
nefnir Stefán ekki frekara.
Stefán hefur sjálfur heyrt Svein heitinn Grímsson á
Vikingavatni spila á fiðlu milli 1865 og 1870; sat hann á
ririni sínu, lagði fjöl yfir knjen og fiðluna þar á og þannig
spilaði liann jafnan. Um þetta f'arast Stefáni þannig orð:
„fað eru nú 35—40 ár siðan jeg sá liðlu og heyrði spilað
á hana og var jeg þá unglingur um fermingu. Jeg var svo
hrifinn af hljóðfæri þessu, ab allt þar ab lútandi i'estist ab