Leita | Ítarleit | Titlar |
Bók

Þjóðsögur og munnmæli


Höfundur:
-

Útgefandi:
Bókfellsútgáfan, 1956

á leitum.is Textaleit

432 blaðsíður




Skrár
PDF (503,5 KB)
JPG (417,0 KB)
TXT (2,3 KB)

Deila





þú þarft að vera með Adobe Reader Plugin til að skoða þessa síðu.

get Adobe Reader


364
Frá séra Vigiúsi Benedihtssyni.
Kerlingin og beinagrindin.
Þegar séra Vigfús Benediktsson, prestur á Stað í Aðalvík (1757—
1775), og síðar í Einholti (1775-1787), en síðast á Kálfafellsstað
(1787—1802),341 var að læra í Skálholtsskóla, bar það til einn vetur,
að á staðnum voru fjórar niðursetukerlingar, sem allar voru látnar
búa í einum kofa. Tveimur af kerlingum þessum kom svo illa sam-
an, að þær sátu aldrei á sárshöfði með sögum og illdeilum, og svo
kom loks, að önnur hét hinni, að hún skyldi drepa sig og ganga svo
aftur til að rétta hluta sinn á henni, því hún hafði þótzt fara hall-
oka fyrir henni. Skömmu eftir þetta kolaði kerling sér. eins og hún
hafði heitið. Var hún þá lögð í útihús, en strax urðu menn varir
við, að kerling gekk aftur, því strax sama kvöldið sást hún ríða hús-
um á staðnum, og hin kerlingin fór að finna til, að eitthvað ásótti
sig með því að kremja og klípa sig, og svo var tekið utan um háls-
inn á henni, svo henni lá við hengingu. Þegar þessi draugafregn
barst í skólann, urðu skólapiltar allir vitlausir í hræðslu, nema
Vigfús einn, sem eitthvað þótti kunna fyrir sér, enda átti hann að
hafa þurft á því að halda, þegar hann seinna var prestur á Stað í
Aðalvík. Hann bjó sig eitt kvöld, meðan kerling stóð uppi, að
grennslast eftir, hvort hann yrði nokkurs var, og fer nú út að kofa
þeim, er kerlingarnar bjuggu í, og gengur í mjó göng, er til kofans
lágu. En þegar hann er kominn svo langt, að hann sér inn, litast
hann um og sér, hvar afturgangan stendur við rúmstokk einnar
kerlingarinnar, því tunglsbjarma bar inn í kofann. Sofa þær allar
þrjár í rökkursvefni. Heyrir hann þá, að korrar ógurlega í kerling-
unni, en hann stendur þarna kyrr, þar til önnur kerlingin vaknar
við korrið í henni, stendur fljótt upp og hleypur til að kveikja, og
lætur Vigfús hana ei verða vara við sig. En í því ljósbirtuna lagði
inn, svífur draugsi fram, en Vigfús ætlar að reyna að grípa hann
um leið og hann fari fram, og spennir því greipar yfir göngin, sem
voru þröng. Verður hann þá ekki annars var en honum fannst sér
verða hrundið að öðrum veggnum og eins og kalt vatn rynni milli
skinns og hörunds á sér, og með það hverfur hann í það sinn, en
kerling hættir að öngla342 og vaknar. Nú lætur biskup taka lík kerl-
ingar og hola niður utan kirkjugarðs, en sama kvöldið sér vinnu-